Dag, Chinees Kankerkindje!

Jarenlang verstopte ik mijn kleine ogen achter een bril. Vanaf morgen niet meer. Dan krijg ik lenzeninstructie bij de opticien. Dan zeg ik gedag tegen het Chinees kankerkindje. Ok doei!

Het is lang geleden, ik was 11 jaar en ging naar de brugklas. Klein meisje, grote tas vol boeken, je kent het wel. En ik was verlegen. Ben ik nog steeds regelmatig, al kan ik het nu meestal iets beter verbergen. Ik was nogal bleekjes (dat heb je wel vaker bij blonde mensen) en mijn ogen zijn niet al te groot geschapen. Op dat moment had ik even geen bril.

1621989_10153874957435037_544371689_n

Peuter Esther om de schattigheid van het blog te verhogen

 

Chinees kankerkindje

Ik was blijkbaar een makkelijk pestdoelwit voor twee jongens uit mijn klas, volgens mij heetten ze Daan en René, maar dat weet ik niet zeker. In hun brein was de conclusie snel getrokken: bleek meisje, kleine ogen…..een Chinees kankerkindje. Het was uitermate grappig om dat tegen me te zeggen in het voorbijgaan. Ik werd er naar van. Was al onzeker en dit maakte me nog onzekerder. Gelukkig was het vrij snel opgelost. Onze mentor heeft met de jongens gepraat (ik hoopte op lijfstraffen), en om de een of andere reden zijn ze gestopt met schelden.

Impact

Ondanks dat het schelden van korte duur was en ik blij ben dat het niet jaren heeft geduurd, heeft het best wel een impact op me gehad. Altijd ben ik onzeker gebleven over mijn ogen. Mijn broers en zus hebben dezelfde ogen en bij hen zie ik alleen maar vrolijke ogen in een fijn gezicht. Ik meet met twee maten. De media helpen ook niet echt mee: over het algemeen worden grote kijkers als ideaal gezien. Blij was ik toen ik van min-glazen naar plus-glazen in m’n bril kreeg. Zo leken m’n ogen groter.

Het is niet zo dat ik altijd maar weer de woorden “Chinees kankerkindje” in m’n hoofd hoorde. Absoluut niet. Tot zo’n twee jaar geleden dacht ik helemaal niet meer terug aan dat gepest. Niet bewust in ieder geval. Toch was het dragen van een bril een gewoonte geworden waar ik niet vanaf wilde.

430586_10151307277250037_1174280184_n

De stap naar lenzen

Een bril is, naast een noodzaak voor veel mensen, ook een leuk accessoire, dus de laatste jaren had ik er vier. In het begin wisselde ik die regelmatig af, maar het laatste anderhalf jaar droeg ik bijna alleen nog maar die ene, relatief comfortabele en neutrale bril. Ondertussen zag ik steeds meer de nadelen van een bril in zoals beslaan van de glazen, vette vingers op het glas, van je hoofd af glijden tijdens het sporten en de witte pandavlekken om je ogen, doordat je huid daar niet bruin wordt. Ok, niet de grootste problemen des levens, maar wel gewoon enorm irritant. Ruim een half jaar geleden besloot ik een afspraak te maken om lenzen aan te laten meten. Het heeft tot vorige week geduurd voordat ik die afspraak ook daadwerkelijk maakte.

Wat heb je mooie ogen!

Morgen is het zover. Dan krijg ik een lenzeninstructie bij de opticien en ga ik mijn eerste paar zachte lenzen proberen. Ik heb er zowaar zin in. Want hey, ik word dit jaar -kuch- veertig. Tijd om de onzekerheid van ruim een kwart eeuw van me af te zetten. De hoogte tijd. En weet je, het is een cliché, maar je kijkt altijd anders naar jezelf dan de buitenwereld, dat zal altijd zo blijven. Zo was ik dus al die jaren heel blij met m’n brillen. Deze week ontdekte ik dat de buuv en de hulp een andere mening over mijn bril hebben. De eerste zei dat ik toch eens naar een andere bril moeten kijken als het niets wordt met de lenzen: een grotere, één met de buitenste punten meer omhoog. De tweede bekeek me toen ik mascara opdeed en riep uit: “Wat heb je mooie ogen zonder bril!”. Ze maakte nog nét geen rondedansje toen ik over de lenzen vertelde. Ik houd van m’n hulp. Geheel off-topic, maar ze omhelsde me toen ze de nieuwe stofzuiger zag. Daar werd ik vrolijk van. Ik ben trouwens meestal vrolijk. En wat heb je liever: vrolijke kleine ogen of chagrijnige grote ogen? Ik weet het wel!

 

 

 

 

Meer lezen?

Persoonlijk: rommel in m’n huis, rommel in m... De afgelopen maand heb ik bijna continue een gevoel van rusteloosheid ervaren. Op de paar rustmomenten in bijvoorbeeld de sauna na. Als ik bedenk wat ...
Mijn liefde voor dieren – het zat er al vroe... Als sinds ik me kan herinneren, en dat is heel lang, houd ik van dieren. Honden, parkieten, woestijnratjes, konijnen, het maakte mij niet uit. Als het...
Dag lieve Joera Terwijl ik dit typ ligt Pritt, een van mijn katten, tegen me aan geplakt op de bank. De herkomst van Pritts naam behoeft geen uitleg denk ik. Ik ben b...
Spreken in het openbaar…hartstikke eng! Ik houd niet van spreken. Niet in het openbaar. Niet in een formele situatie. Ik praat te snel, kan geen structuur aanbrengen en vergeet de helft. Ten...

One thought on “Dag, Chinees Kankerkindje!

  • March 14, 2015 at 11:24
    Permalink

    Wat een herkenbaar stukje… Ik ben vroeger ‘natuurlijk’ ook gepest, want ook klein, onzeker, brildragend en sowieso anders dan anderen 😉 Ik ben jaren terug ook op contactlenzen overgestapt en heb deze jaren met plezier gedragen, totdat ik allergisch werd voor die vloeistoffen. Goede beslissing van je om lenzen te nemen, waarmee je mooie ogen nog beter naar voren komen. Dag ‘Chinees kankerkindje’, het einde van een tijdperk…
    Groetjes, Remco

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *