Film: Les garçons et Guillaume, à table!

Na drie slechte films in korte tijd was ik blij verrast toen ik vanavond Les garçons et Guillaume, à table! zag. Het enige dat ik wist, was dat het over de zoektocht van Guillaume Gaillaine naar zijn identiteit ging en dat het een goede film zou moeten zijn. Ach, ik had wel weer eens zin in een avondje film, het was per slot van rekening alweer bijna een week geleden dat ik er één had gezien. Ik ben blij dat ik gegaan ben. Wat een mooie film!

Les garçons et Guillaume, à table! vertelt het verhaal van Guillaume Gallaine die door zijn moeder onderscheiden wordt van zijn twee broers. Guillaume komt op jonge leeftijd tot de conclusie dat hij een meisje moet zijn. Hij imiteert zijn moeder en later ook zijn oma en andere vrouwen die hij tegenkomt in zijn jeugd. We volgen Guillaume van zijn jeugd tot zijn volwassenheid waarin hij ontdekt dat hij wel op vrouwen valt, tegen het stempeltje “homo” in dat hij door zijn omgeving opgelegd heeft gekregen. De acteur speelt in deze film zowel zichzelf als zijn moeder. Het klinkt verschrikkelijk, dubbelrollen, maar Guillaume zet beide rollen zeer goed neer, ik was vooral onder de indruk van zijn moeder. Gallaine heeft een goede balans tussen komedie en melodrama gevonden.

guillaume

Fantasie en werkelijkheid

De film begint in het theater waar Guillaume een one-man-show opvoert. In deze show vertelt hij over zijn jeugd.  Dit is de basis van de hele film. Door middel van flash-backs, die niet als flash-backs aanvoelen, kijken we met hem mee naar zijn leven. Hierin praat hij regelmatig met zijn moeder die vaak niet eens fysiek aanwezig is op de plekken waar Guillaume zich bevindt. Zo’n stempel heeft zijn moeder op zijn leven gedrukt. Als hij uitgelachen wordt in Spanje omdat hij tijdens het dansen van Las Sevillanas vrouwelijke bewegingen maakt, is hij verheugd en roept: “Wat zal mama trots op me zijn!”

Openhartig

Na afloop van de film was ik ontroerd. Ik heb tijdens de film veel gelachen en sommige scenes waren absurd en luchthartig, maar over het geheel genomen is het vooral een openhartige autobiografie waarin Gallain zich kwetsbaar opstelt. De muziek tijdens de aftiteling versterkte het gevoel van ontroering. Ik houd van dit soort muziek. Op zijn tijd. En dit was de tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *