Filmoverzicht Januari 2015

Het nieuwe jaar begon goed met maar liefst drie films in één weekend: Silent Ones, Aanmodderfakker en Whiplash. De rest van januari zag ik slechts drie films. Wel drie goede!

Als je vier films in het eerste weekend van een maand ziet, dan kán het ook niet anders dan dat de rest van de maand matiger verliep. Zelfs met het Internationaal Film Festival Rotterdam dat plaats vond eind januari. Genoeg films te zien daar, zou je zeggen. Klopt, maar het is druk en prijzig in vergelijking met een voorstelling waar ik met mijn Cinevillepas heen ga. In de planning lag dat ik toch drie Latijns-Amerikaanse films zou gaan zien tijdens het IFFR, maar het werd er uiteindelijk maar één.

In totaal zag ik zes films: Silent Ones, Aanmodderfakker, Whiplash, The Imitation Game, The Theory of Everything en La Mujer de los Perros. Als ik je één film moet aanraden uit dit rijtje: Whiplash. Absoluut. Wat een geweldige film!

Silent Ones

Silent Ones is het speelfilmdebuut van de Rotterdamse Ricky Rijneke. Als Rotterdammer moest ik die natuurlijk gaan zien. De film vertelt een stukje van het verhaal van Csilla die met haar broertje Isti rondzwerft op zoek naar werk en een plek om te settelen. Waarom ze met z’n tweeen rondzwerven, wordt me niet duidelijk en is blijkbaar niet belangrijk. Op een dag krijgen ze een ongeluk en raakt Csilla buiten bewustzijn. Dit is het moment waarop de film aanvangt. Je ziet haar bijkomen, haar broertje is in geen velden of wegen te bekennen. Ze besluit in haar eentje verder te zoeken naar een beter bestaan om de belofte aan Isti na te komen. Via zakenman Gábor krijgt ze werk op een vrachtschip. Ze wordt er niet gelukkig van en blijft met Isti in haar hoofd zitten. De vraag “Isti, waar ben je?” wordt dan ook regelmatig gehoord door de film heen.

Ik was onder de indruk van de beelden in de film. Beelden die op een groot scherm gezien willen worden. Mistige landschappen, de haven. De mistige akkers en de bossen contrasteren met het harde staal van het schip. Verder weet ik het niet zo met Silent Ones. Hij was mij te dromerig. Te vaag. Csilla zit op een schip en denkt terug aan haar tijd met haar broertje. Maar zijn dit herinneringen of dromen? Waarom gaat ze haar broertje niet daadwerkelijk zoeken als hij echt bestaan heeft? Echt, als ik samen met m’n broer op reis zou zijn en ik zou hem kwijt raken, dan ging ik zoeken. En niet alleen in m’n hoofd.

Tijdens Csilla’s tijd met haar broertje is ze op zoek naar werk, rapen restanten van de oogst van akkers en is het duidelijk dat ze nauwelijks geld hebben. Nadat ze elkaar kwijt zijn geraakt en weer terug hebben gevonden bij de grens waar vrachtwagens af en aan rijden, besluiten ze te gaan reizen. Weg, weg van waar ze vandaan komen. Naar? Ze rijden en rijden en rijden. In een auto. Hoe komen ze opeens aan een auto en het geld voor de brandstof.

Ik las in een recensie van NRC dat de regisseuse de film bewust vaag houdt. Dat is haar dan goed gelukt. Als je van mistige beelden en gedachten houdt, is dit zeker een film die je moet gaan zien. Hij deed mij pijn aan m’n hoofd.

 

Aanmodderfakker

Een film met zo’n titel wil je eigenlijk niet gaan zien, maar goed, ik deed het toch. Toen hij net uit was, trok hij uitverkochte zalen, dan moet het op zijn minst toch wel een vermakelijke film zijn? Vermakelijk was hij wel. Een beetje.

Aanmodderfakker gaat over Thijs, een 32-jarige student, die maar wat aanmoddert in zijn leven. Hij maakt geen studie af, doet de was bij zijn zus, leeft samen met een vage huisgenoot in een ranzige flat, heeft een bijbaantje bij de Mediamarkt en zijn la ligt vol met ongeopende post van de belastingdienst en allerlei deurwaarders. In de liefde is hij ook al niet succesvol. Zijn relatie is in het honderd gelopen en nu papt hij aan met het zestienjarige halfzusje van zijn zwager. Geen volwassen keuze. Zijn moeder bemoedert hem als een klein kind en Thijs vindt zijn vader een slappe lul die onder de plak zit.

Thijs wordt gespeeld door Gijs Naber. Op zich vind ik Naber goed bezig hoor, maar echt niet geloofwaardig als eeuwige student. Thijs zou 32 zijn, dat wordt in de film regelmatig genoemd. Naber is 34, maar ziet er uit als 36 en dat maakt hem als Thijs niet geloofwaardig. En dan de relatie met Lisa? Wat ziet deze 16-jarige, intelligente wereldverbeteraar in een lapzwans als Thijs? De relatie maakt een zeer groot deel van de film uit, dus ik zou dat graag willen weten.

Het Parool schrijft: “Zoals het een tragikomedie betaamt, schuurt het onder de grappen en grollen.” Ik heb de grappen en grollen niet kunnen ontdekken. Misschien moet het grappig zijn dat Thijs elke keer op zijn toetsenbord in slaap valt en dat hij bij het wakker worden steevast een glas cola over zijn toetsenbord gooit. Dat hij dan meeneemt onder de douche om af te spoelen. Of misschien is het grappig dat zijn verstrooide collega met een Segway tegen een stellage aanrijdt? De rest van de zaal moest in ieder geval wel lachen. Ik zal wel geen gevoel voor humor hebben. Heb jij wel gevoel voor flauwe humor? Dan moet je Aanmodderfakker zeker gaan kijken!

Whiplash

Ik heb de ballen verstand van jazz en ik kon de muziek in Whiplash niet altijd waarderen. Wat ik wel kon waarderen is het acteerwerk, het verhaal, letterlijk het bloed, zweet en tranen van de jonge drummer, Andrew Neyman.

Andrew zit in het eerste jaar van het prestigieuze Schaffer conservatorium en is vastbesloten de beste drummer ever te worden. In het begin van de film lijkt hij een middelmatige student te zijn. Tot hij mee mag repeteren in de band van Fletcher, een meedogenloze docent die tot het uiterste, en verder, gaat om zijn studenten te motiveren. Whiplash lijkt een standaardverhaal over een docent en een middelmatige student die de beste wil worden, maar de film neemt een onverwachte wending die ik niet zag aankomen. Ook het slot van de film verraste me. Ik zal hier niets verklappen daarover, dat zou zonde van je kijkervaring zijn.

J.K. Simmons zet echt een prachtige, en ietwat afschrikwekkende, Fletcher neer. Wow, wat een acteur! Hij bracht me afkeer, maar ook ontroering. Ik weet nu nog niet goed wat ik van hem moet vinden. Deed hij wat hij deed aan het einde van het verhaal met voorbedachte rade of was hij uit op wraak? Ik ga uit van het goede en ga voor het eerste, al brengt hij me wel in twijfel.

Prachtfilm en ik kon zelfs de muziek waarderen. Vooral de drumsolo in de slotscene. Oef. Je begrijpt: dikke aanrader!

The Imitation Game

Je moet filmtechnisch wel onder een steen hebben gelegen als je niets over deze film gehoord hebt, maar omdat niet iedereen alles meekrijgt toch nog even een samenvatting:

De film gaat over Alan Turing, gespeeld door Benedict Cumberbatch, een wiskundige die in de tweede wereldoorlog deel uitmaakt van een team dat de Duitse enigma-code probeert te kraken. Hij wordt algemeen erkend als de grondlegger van de informatica. The Imitation Game vertelt over het leven van Alan Turing in drie delen die in de film door elkaar lopen: zijn jongensjaren op de kostsschool, zijn werk tijdens de oorlog voor de Britse crypto-analytische dienst en zijn leven en terechtstelling vanwege homoseksualiteit na de oorlog. De meeste nadruk ligt op zijn werk aan de decodeermachine  in de oorlog. Turing wordt neergezet als een sociaal gestoord type die in eerste instantie niet goed met zijn collega’s kan samenwerken. Natuurlijk verandert dit en kraken ze gezamenlijk de code.

Zo simpel als ik het hier beschrijf, is het ook in de film. De geschiedenis is als leidraad voor de film gebruikt en overgoten met een typisch Hollywood-sausje. Wat ik vooral miste was meer over hoe er in de tijd van Turings leven tegen homoseksualiteit aangekeken werd. Het wordt wel duidelijk dat hij homoseksueel is, maar er wordt nogal voorzichtig mee omgegaan. De ontmoetingen van Turing met andere mannen die tot zijn arrestatie leiden, worden buiten beeld gehouden waardoor dit onderdeel van de film nogal vaag overkomt.

Het is zeker een prima film in mijn ogen, heb me geen moment verveeld én het zien van The Imitation Game heeft me er toe aangezet dat ik ben gaan lezen over Alan Turing. Natuurlijk had ik weleens van de Turingmachine gehoord, maar hoe het nou allemaal precies zat….daar had ik geen idee van.

Ben jij een van de weinige mensen die The Imitation Game nog niet gezien heeft, dan zou ik dat zeker nog gaan doen!

The Theory of Everything

The Theory of Everything is net als The Imitation Game een film gebaseerd iemands leven. In dit geval Stephen Hawking, de beroemde astrofysicus, gespeeld door Eddie Redmayne. De 73-jarige Hawking geeft zelf aan dat de film behoorlijk waarheidsgetrouw is. Het boek van Jane Hawking, Traveling to Infinity: My Life With Stephen, is de basis voor The Theory of Everything.

De film gaat voornamelijk over het privéleven van Hawking. Je ziet hem als student in Cambridge wanneer hij beginnende verschijnselen van ALS begint te vertonen. Het is ook in die tijd dat hij zijn toekomstige vrouw, Jane (Felicity Jones), leert kennen. Hawking krijgt van zijn arts te horen dat hij nog maar twee jaar te leven heeft. Iedereen weet dat dat niet zo gelopen is. Hawking leeft nog steeds, ruim 50 jaar later.

Redmayne zet Hawking zeer goed neer. Het lijkt me erg moeilijk een ziekte als ALS goed te vertalen als acteur, maar het ziet er erg natuurlijk uit. Ook brengt hij de humor van Hawking natuurgetrouw over, zodat je ondanks het serieuze verhaal regelmatig met een lach op je gezicht in de zaal zit.

Over het werk van Hawking kom je in The Theory of Everything weinig te weten. Dat lijkt me ook lastig te vertalen in een film. Toch was het fijn geweest als het er wel in zat. Waarom Hawking zo briljant is, raakt een beetje op de achtergrond bij de driehoeksverhouding die ontstaat tussen Stephen, Jane en de nieuwe vlam van Jane. Daarnaast wordt het verhaal vooral vanuit het perspectief van Jane vertelt. Logisch, aangezien het op haar boek is gebaseerd. Maar wat denkt en voelt Stephen? Daar word je niet in meegenomen.

Al met al wel een film die indruk op me maakte. Nog een aanrader dus. Het regent aanraders deze maand.

La mujer de los perros

Dit was m’n enige IFFR-film dit jaar. Matig, maar goed: ik zie door het jaar heen genoeg films, dus het is niet zo erg het eens wat rustiger aan te doen.

Ik heb een zwak voor Argentijnse films. Voor de droge humor die er vaak in voorkomt. Voor het Argentijnse accent. Voor de mooie landschappen. In La Mujer de los Perros (de hondenvrouw) zit niet veel humor. Er wordt ook niet veel ingesproken, dus van het accent heb ik ook niet kunnen genieten. Het landschap was wel mooi, maar niet zo indrukwekkend als het Argentijnse landschap kan zijn. Toch vond ik La Mujer de Los Perros een mooie film.

Een vrouw leeft aan de rand van Buenos Aires in een roedel met een stuk of 9 honden. Het is het typische beeld van de overgang van de stad naar de natuur, een soort niemandsland. Ze leeft van afval en andere spullen die ze vindt. Ook draait ze er haar hand niet voor om om af en toe wat te stelen. Dit laatste had ik niet bij haar verwacht. Het leek er sterk op dat ze alleen spullen gebruikt en eet die ze krijgt of ergens vindt.

Zoals gezegd wordt er weinig gesproken in de film. In het begin viel ik bijna in slaap en vroeg ik me af hoe ik de film uit zou kunnen zitten. Maar hoe verder de film vorderde hoe meer ik geïntrigeerd raakte door het leven van de vrouw met de honden. Waarom leeft ze zo. Hoe is de liefde voor honden ontstaan? Waarom praat ze nooit tegen de honden? Ik praat de halve dag tegen m’n katten en vind het onnatuurlijk als iemand niet tegen zijn dieren praat. Misschien is het logischer het andersom te zien: praten tegen dieren is onnatuurlijk. Ze spreken onze taal toch niet.

Ik zal het einde van de film niet verklappen, maar van mij had hij twee minuten eerder mogen stoppen. Ook al voelde ik me toen best verdrietig.

Mooie film als je geïnteresseerd bent in mensen die “aan de rand van de samenleving” leven en in de relatie tussen mens en dier. Wel een waarschuwing: mijn filmdate lag aan het einde van de film wel te slapen.

2 gedachten over “Filmoverzicht Januari 2015

  • februari 18, 2015 om 6:01 pm
    Permalink

    Ik vond Whiplash heel goed. Imitation Game en Theory of Everything wacht ik tot ze op DVD zijn, ik heb niet zoveel met waargebeurde Britse drama’s – ook al zijn ze critically acclaimed.

    Ben wel heel benieuwd naar La mujer de los perros

    Beantwoorden
    • februari 19, 2015 om 12:05 pm
      Permalink

      Hoi Tea! Tja, met een cinevillepas is het makkelijk om gewoon naar zoveel mogelijk films te gaan :). Anders was ik waarschijnlijk ook niet naar the Imitation Game en Theory of Everything gegaan. Hopelijk kan je op een of andere manier La mujer de los Perros nog gaan zien, want die is zeker interessant!

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *