Filmoverzicht November 2014

Deze maand kwam langzaam op gang. Ik zag pas halverwege de maand de eerste film. Gelukkig heb ik de twee filmloze weken voldoende gecompenseerd in de tweede helft van november.

Ondanks dat mijn filmmaand laat op gang kwam, zag ik een behoorlijk aantal films en is dit een lange post geworden. Klik op een titel om direct naar de recensie te gaan.

Dansen met gehoornde dames
Wakolda
Mommy
Interstellar
Still Life
Wild Tales
Dos mas Dos

Dansen met gehoornde dames

“Het kan anders, maar het wordt pas wat als je het doet (succes niet verzekerd)”

De eerste film die ik in November zag, was een documentaire en zag ik samen met een collega. Op donderdagavond togen we naar Cinerama om “Dansen met gehoornde dames” te zien. We werden ontvangen met een bakje Remekerkaas en een wijntje. Zo kon de avond natuurlijk al niet meer stuk.

De documentaire vertelt een deel van het verhaal van Jan Dirk en Irene van de Voort en hun bedrijf De Groote Voort in Lunteren. Op deze boerderij worden Jersey’s gehouden en van de melk wordt rauwmelkse kaas gemaakt, zonder plastic korst. Er wordt gebruik gemaakt van kruiden voor allerlei doeleinden: van het doden en voorkomen van de kaasmijt tot behandeling van zieke dieren. In de documentaire zie je onder andere tegen welke moeilijkheden de veehouders aan zijn gelopen in de overgang van reguliere houderij naar biologische houderij. Maar tevens zie je hun doorzettingsvermogen, hun enthousiasme.

Ik verwachtte een nogal zweverige film, maar dat viel alles mee. Ik heb vooral dingen meegekregen om over na te denken. De documentaire is zeker een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in veehouderij.

Wakolda

Wakolda is de naam van de pop van de 12-jarige Lilith. Haar vader maakt dit soort poppen. Een buitenlandse dokter met een Duits accent haalt hem over, met behoorlijke druk, de poppen in massaproductie te nemen. Als ze een kijkje in de fabriek gaan nemen, zie je dat de poppen er allemaal hetzelfde uitzien. Met een lichte huid, blond haar en blauwe ogen. De symboliek ligt er hier wat te dik op. Zeker omdat je tijdens het kijken naar de film vrij snel in de gaten hebt dat de buitenlandse dokter Mengele moet zijn. De aantekeningen en nauwkeurige schetsen die hij bijhoudt over Lilith en haar familie. Zijn interesse in de zwangerschap, een tweeling, van Liliths moeder.

Ik werd misselijk van de film. Van het denken aan de experimenten van Mengele. Van het feit dat zo’n crimineel zo makkelijk het vertrouwen en de bewondering van een jong meisje wint. Wat dat betreft is de film geslaagd. Jammer vond ik dat de film een beetje doorkabbelde. Hetgeen de climax van de film moest zijn, het bijna oppakken van Mengele en zijn vlucht, was nogal flauwtjes en maakte dat ik niet echt onder de indruk was.

Mommy

Wat is Mommy een mooie film. Op veel fronten: de beelden, de acteurs, het verhaal en een geweldige soundtrack. De film gaat over een tiener, Steve, met ADHD met vooral heel veel liefde voor zijn moeder, Diane. Die liefde is wederzijds, maar Steve drijft Diane regelmatig met zijn gedrag tot het uiterste, al weet ze zich meestal goed te beheersen. Die beheersing komt wel voort uit een angst voor Steve. Als hij door het lint gaat, gebruikt hij geweld, ook tegen zijn eigen moeder. Bij de scene waarin Diane Steve laat opnemen en waarin hij zich verraden voelt, zaten er diverse mensen in de zaal te snotteren. Hoe moeilijk kan een beslissing zijn, ook als je die uit liefde neemt. Of misschien juist als je die uit liefde neemt.

Klinkt dramatisch en dat is het ook, maar de 25-jarige regisseur Xavier Dolan verwerkt gelukkig voldoende humor in de film. De beelden vind ik prachtig, maar ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen weggelegd is een hele film naar een vierkant beeld te kijken. Af en toe had ik het idee naar lange Instagram-film te kijken.

Mommy staat samen met Dansen met Gehoornde Dames en Still Life in m’n top 3 van deze maand.

Interstellar

Tja, Interstellar. Ik ging er met zeer hoge verwachtingen heen door alle goede recensies en positieve verhalen om me heen. En dat is misschien mijn fout geweest: te hoge verwachtingen. Interstellar duurt bijna 3 uur waarvan ik de eerste drie kwartier echt moeite moest doen om mijn ogen open te houden. Oh, en de muziek, de muziek!! Oef. Verschrikkelijk. Orgelmuziek die het drama van de film moet onderbouwen. Bij mij wekte het alleen maar extra irritatie op.

Het leven van de mensheid op aarde loopt ten einde. Hoe dat komt? Geen idee. De aarde is bedekt met een laag stof en alleen maïs groeit nog. Of er naast de mens nog andere zoogdieren zoals varkens en koeien op aarde zijn…geen idee. De eerste drie kwartier geven de setting weer waarin de rest van de film speelt. Dit had veel korter gekund. Echt veel korter. Dan was er niets verloren en was de film alleen maar beter geworden. Doordat hij korter zou zijn.

Cooper woont met zijn schoonvader en twee kinderen op een boerderij, maar het is duidelijk dat hij grotere plannen had met zijn leven. Zijn zoon zal hem waarschijnlijk opvolgen als boer wordt duidelijk tijdens een oudergesprek op school. Dit gesprek was nodig om de kijker te laten inzien dat er vooral boeren nodig zijn op aarde. En om aan te tonen dat de mensheid alleen nog naar aarde kijkt, door de ruimte reizen is er niet meer bij.

Tot Cooper toevallig op een station van NASA stuit en hij zijn kinderen en schoonvader verlaat om, hopelijk, de mensheid te gaan redden. Het lijkt voor hem vanzelfsprekend dat hij deze taak op zich neemt, al denken zijn kinderen daar anders over. Vanaf dat moment werd de film voor mij interessanter, maar nog kon het me niet al te veel boeien. De gebeurtenissen volgen elkaar op in een soms hoog, soms laag tempo en zijn zeer onwaarschijnlijk. Misschien is dat de bedoeling van Nolan. De dochter van Cooper heet Murphy, naar Murphy’s Law: alles wat kan gebeuren, gebeurt. Wel lekker makkelijk om daar op terug te grijpen.

Ik vond de film zeker leuk vermaak en de vraag of je je eigen leven op zou offeren als je de rest van de mensheid kan redden, is zeker een goede vraag (ik denk het niet…waar heeft de mensheid het aan verdient om te overleven?), maar het einde was voor mij té happy. De mensheid is gered en Cooper wordt herenigd met zijn, stervende, dochter (wat is er met zijn zoon gebeurd?). Doe mij maar een film als Melancholia waarbij vaststaat dat de aarde vergaat en waarin gekeken wordt hoe mensen hiermee omgaan.

 Still Life

De verrassing deze maand was Still Life. Ik besloot er op het laatste moment heen te gaan en wist niet meer dan dat het een film is over een ambtenaar, John May, die familie en vrienden zoekt van mensen die alleen gestorven zijn. Zo op het eerste gezicht niet het meest vrolijke onderwerp, maar het sprak me toch aan. Ik ben blij dat ik geweest ben. Eén van de beste films die ik dit jaar gezien heb. Een half uur na het begin van de film liepen twee vrouwen de zaal uit. Waarschijnlijk vonden ze de film te saai. Ze hebben wat gemist.

John zet zich in voor de doden. Hij vindt dat iedereen recht heeft op een uitvaart met familie en vrienden, maar meestal is hij de enige op de begrafenis of crematie van de overledene, een voor hem onbekende. Er is vaak een reden waarom iemand alleen overlijdt. Ondanks dat hij de overledenen niet kent, zorgt hij altijd voor een toespraak die door de dominee, pastoor of rabbi voorgelezen kan worden. John haalt informatie uit de spullen die hij vindt in de woning van de overledene.

Een grijze ambtenaar. Haar in de scheiding. Elke avond een blik tonijn met toast. Netjes rechts-links-rechts kijken bij het oversteken. John is precies, verlegen en voorzichtig. Je merkt door de film heen dat hij net zo alleen is als zijn cliënten. Als de man in de flat tegenover die van hem overlijdt, zie je dat hij zich dit beseft. Dat hij het had kunnen zijn die alleen dood gaat. Deze man is zijn laatste zaak voor hij ontslag krijgt en John gaat er voor de volle 100% voor.

Still Life is een ingetogen, mooie film waar ook wat in te lachen valt. May is een man van weinig worden, maar Eddie Marsan speelt de rol zo goed dat hij door de gebaren en gezichtsuitdrukkingen van John een warm en interessant personage neerzet.

Als ik dan kritiek moet hebben op de film dan heb ik die op de slotscène: daarmee legt Pasolini het thema van de film uit, terwijl dat absoluut  niet nodig was.

 

Wild Tales (Retratos Salvajes)

Wild Tales bestaat, zoals de titel al doet vermoeden, uit een aantal korte verhalen. Over vergelding. Het enige wat de zes verhalen met elkaar verbindt is dit thema. De verhalen laten zien waar mensen zoals jij en ik tot in staat zijn als ze hun kookpunt hebben bereikt. Zo is er Daniel die er voor zorgt dat iedereen met wie hij een appeltje te schillen heeft in hetzelfde vliegtuig zit. Iedereen, behalve zijn ouders. Vrees niet, die ontkomen hun lot ook niet.

Dan is er nog de explosievenexpert. Succesvol, allom geroemd, maar mede door zijn werktijden heeft hij een niet al te stabiel huwelijk. En dan komt hij ook nog eens te laat op de verjaardag van zijn dochter door het wegslepen van zijn auto. Hij had natuurlijk een taxi naar huis kunnen nemen. Die auto kan je de dag erna ook nog wel ophalen. Maar hij is zó boos. De parkeerlijnen op de weg zijn weggevaagd en het was niet duidelijk dat je daar niet mocht parkeren. Een groot onrecht is hem aangedaan. Als zijn auto een paar dagen later dan nog eens weggesleept wordt, besluit hij zijn kennis van explosieven te gaan gebruiken.  Dat hij daardoor in de gevangenis terecht komt, deert niet. Hij is de held van het volk. De held die zich heeft durven uitspreken tegen de bureaucratie.

In een ander verhaal komt een vrouw een man tegen die ze nog van vroeger kent en waar ze nog een appeltje mee te schillen heeft. Ze wil het bij uitschelden houden, maar de kokkin van het restaurant waar ze werkt, heeft andere ideeën. En wat doe je als je zwemt in het geld en je zoon een dodelijk ongeluk veroorzaakt? Of als je er op je bruiloft achterkomt dat je kersverse man het bed deelt met zijn collega?

De emoties in de zes verhalen worden enorm uitvergroot, wat leidt tot absurde situaties vol zwarte humor. Ik ben er nog niet over uit wat ik van deze film vind. Ik hou van de stijl, heb me verbaasd, maar het feit dat de film uit zes losse verhalen bestaat, maakt dat ik me er niet echt in mee kon gaan. Het zorgde er wel voor dat de twee uur die de film duurt snel voorbij gingen.

Dos mas Dos

De laatste film die ik deze maand zag is, net als Wild Tales, een Argentijnse film. Ik zag hem samen met Else tijdens een filmavond van de Fundación Argentino Holandes de Solidaridad.  De film is niet echt spannend. Een nogal flauwe komedie over twee bevriende koppels die aan partnerruil gaan doen. Je begrijpt al: dat kan niet goed gaan.

De avond werd door de Fundacion georganiseerd om geld voor Sierra Dorada in te zamelen. Dit is een NGO in Argentinië die kinderen en jongvolwassenen in moeilijke situaties helpt. Het geld wordt ingezameld middels de verkoop van empandas (erg lekker!), wijn (Argentijns natuurlijk), een loterij en een vrijwillige bijdrage.

WP_20141128_19_36_03_Raw

Ik heb een erg leuke avond gehad. Heerlijk om Spaans om me heen te horen en er hing een open, gezellige sfeer. Op 23 januari is er weer een filmavond in Den Haag. Dan wordt Wakolda vertoont. Jammer dat ik die al gezien heb, anders zou ik er zeker weer bij zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *