Filmoverzicht oktober 2014

Deze maand zag ik vier films. De eerste in Valencia, in de enige bioscoop met films in de originele taal. Gelukkig maar! Ben Affleck in het Spaans lijkt me niets!

Gone Girl

In Gone Girl verdwijnt de vrouw, Amy, van Nick Dune (Ben Affleck) plotseling onder verdachte omstandigheden. Het lijkt erop dat ze in huis vermoord is of met geweld is meegenomen. Al snel is Nick hoofdverdachte en moet hij bewijzen dat hij, ondanks het belabberde huwelijk, niets met de verdwijning te maken heeft. Beetje bij beetje vallen de puzzelstukjes op hun plaats en kom je achter het echte verhaal achter het huwelijk van Amy en Nick. Is Amy wel de lieve, bevallige blonde dame die ze lijkt? Gone Girl is gebaseerd op het boek van Gillian Flynn en geregisseerd door David Fincher die onder andere ook The Curious Case of Benjamin Button, Fight Club en Se7en regiseerde. Allemaal fantastische films. Ook Gone Girl is een pareltje. Ik vind thrillers vaak nogal voorspelbaar, al kan ik nog steeds opgaan in de spanning van bepaalde scenes. Bij Gone Girl zat ik op het puntje van m’n stoel en werd ik keer op keer verrast. Het is een film waarin een verdwijning opgelost moet worden, maar ook een film over maskers, over je gedragen volgens de normen van de maatschappij. Over alles op alles zetten om te krijgen wat je wilt. Ook al gaat het ten koste van anderen. En het gaat over de invloed van media op de publieke opinie. Dat deze groot is, wordt zeer pijnlijk duidelijk gemaakt in deze film. Gezien de lovende recensies denk ik dat Gone Girl nog wel even in de bioscopen draait. Gaan zien dus!

Pride

Wil je met een goed gevoel de bioscoop uitlopen, dan moet je Pride gaan zien. Wat een hartverwarmende feelgood-movie. Pride vertelt het verhaal over de mijnstaking in de jaren 80 in Groot Brittanië. Het vertelt ook het verhaal van de beginperiode van AIDS, van het niet accepteren van homo’s, lesbiennes, en transgenders. Maar ook het verhaal over acceptatie, over elkaar vinden in de overeenkomsten en niet in de verschillen. Een groep homo’s en lesbiennes uit Londen besluiten de stakende mijnwerkers te steunen door geld voor hen in te zamelen. Het besluit deze hulp te gaan verlenen wordt ietwat weinig belicht in de film en kwam nogal uit het niets vallen. Dat is niet erg. De rest van de film is zo goed, dat ik dit de reggiseur, Matthew Warchus, vergeef. In eerste instantie willen de mijnwerkers helemaal niets weten van de hulp van Lesbians and Gays Support the Miners (LGSM). De mijnwerkers wonen in kleine dorpen op het platteland en zitten vol vooroordelen over hun homoseksuele medemens. Door miscommunicatie belanden de leden van LGSM toch in een mijnwerkersdorp in Wales en bloeien er vriendschappen tussen hen en de mijnwerkers op. Pride is gebaseerd op feiten, zit vol humor, persoonlijke verhalen en ontroerende scenes. De tweede aanrader van deze maand.

Dorsvloer vol Confetti

Dorsvloer vol Confetti is de verfilming van de gelijknamige roman van Franka Treur uit 2009, een roman over een meisje, Katelijne, dat opgroeit in een streng gereformeerd boerengezin. Katelijne wordt gespeeld door de 14-jarige Hendrikje Nieuwerf. Zij zet zich deels af tegen het milieu waarin ze opgroeit, maar houdt teveel van haar familie en omgeving om zich al te rebels te gedragen. Ze speelt de rol onbevangen en heerlijk natuurlijk. Katelijne gelooft in de normen en waarden en levensstijl die haar meegegeven worden door haar ouders en de kerk, maar vraagt zich ook af of het écht noodzakelijk is volgens de regels van het geloof te leven. De film laat subtiel haar twijfels en de reacties van de omgeving hierop zien. Ik ben opgegroeid op de Veluwe. Het hart van de gereformeerde kerk. Ondanks dat ik zelf geen lid ben en was van deze kerk herkende ik veel uit Dorsvloer vol Confetti. Vrouwen die geen broek mogen dragen, de vrouw die de man dient te gehoorzamen, geen seks voor het huwelijk en geen televisie mogen kijken, zijn enkele van deze dingen. Met respect en humor laat Dorsvloer vol Confetti het leven binnen een gereformeerd gezin zien. En we hebben de derde aanrader van deze maand!

St. Vincent

En nog een feel-goodmovie, maar net iets minder leuk dan Pride. Met een nogal voorspelbaar verhaal: jongetje ontmoet grumpy old man, man mag jongetje niet, ze worden toch vrienden, er blijkt meer achter het chagrijnige gezicht te zitten dan je in eerste instantie denkt, er komt ruzie, en het komt allemaal weer goed. Bill Murray zet een fantastische Vincent neer. Het chagrijn wordt omlijst door humor. Hij vloekt, drinkt en gokt. En gaat op zijn buurjongetje, Oliver, passen. Niet omdat hij zoveel van kinderen houdt, maar omdat hij geld nodig heeft. In eerste instantie lijkt het erop dat hij dat geld voornamelijk nodig heeft om zijn opgebouwde schulden te betalen. Later in de film blijkt dat er nog een reden is waarom hij geld nodig heeft. Oliver weet Vincent voor zich te winnen en de knorrige buurman leert hem zelfverdediging, neemt hem mee naar de kroeg en leert hem gokken. Het is een aandoenlijke vriendschap, want het lijkt erop dat niemand Vincent mag. Zoals Daka, de Oost-Europese prostituee die Vincent elke week een bezoekje brengt, vol verbazing tegen Oliver zegt: mensen houden niet van Vincent. Alleen de kat houdt van hem. En jij. Op het eerste gezicht lijkt Vincent in de verste verte niet op een heilige. Toch kiest Oliver hem als onderwerp uit als hij op school een presentatie moet geven over heiligen in ons midden. Vincent is zo kwaad niet als hij wil doen voorkomen. De vrouw naast me in de bioscoop had haar zakdoek nodig tijdens de presentatie van Oliver. Ondanks het voorspelbare verhaal is St. Vincent een fijne film om naar te kijken. Grappig, ontroerend en met een lekker tempo.

Verlanglijstje voor november

Samba

Mommy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *