BOOTYcamp! – van sukkelen naar shinen

Fok, ik was nog “maar” op de achtste verdieping, nog zes te gaan. Mijn sportmaatjes waren allemaal al boven. Maar….ik….kon….niet….meer. Happend naar adem stond ik daar. Rustig blijven! 

Ik ademde in m’n handen bij gebrek aan een plastic zakje. In m’n hoofd scheldend op mezelf. Geheel onterecht natuurlijk, maar dat besefte ik me toen nog niet.

Hyperventileren

De laatste keer dat ik hyperventileerde, was 2,5 week geleden tijdens BOOTYcamp!, de  keer daarvoor was in 1996 in Australië. Toen ik te enthousiast een berg opliep omdat ik mijn wandelgenootjes bij wilde houden. Oh wacht, vorig jaar oktober in de bergen in Peru zat ik er tegenaan, maar toen nam ik op tijd rust. Ik wilde Javier bij houden, die als een berggeit vrolijk omhoog dartelde.

Sukkel van de les

En deze keer gebeurde het op de trappen van de parkeergarage bij het Sint Fransiscus Gasthuis. Het stuk hardlopen van het sportlokaal naar het ziekenhuis was al een hele opgave voor me. Mijn benen zijn nou eenmaal meer gebouwd voor sprinten dan voor langdurig hardlopen. Maar goed, ik had het gehaald. Die verdomde trappen zou ik ook nog wel even doen. Hop! Niet zo snel als de andere BOOTYcampers, dat maakt niet uit. Eigen tempo houden…oeps…daar ging ik toch te enthousiast, raakte ik buiten adem en stond ik te hyperventileren. En met tranen in m’n ogen dus te schelden op mezelf. In m’n hoofd. Niet die tranen, maar dat schelden. Ik voelde me de sukkel van de les.

Ieder z’n ding

Op de terugweg naar het sportlokaal vertelde ik aan twee medesporters dat ik had staan hyperventileren. Zij hadden dat gemist omdat ze op het dak van de parkeergarage stonden te rekken en te strekken. Ik vertelde dat ik me het sukkeltje van de les voelde. Lang leve motiverende mensen, want ze herinnerden me eraan dat ik -schijnbaar- moeiteloos de hele rits buikspieroefeningen uitvoer terwijl de rest van de zaal ligt te steunen. Dat ik in 3,5 maand enorm vooruit ben gegaan. Dat iedereen nou eenmaal voor een ander type oefeningen in de wieg gelegd is.

Trots

Weet je? Ze hebben gelijk! Ik heb vandaag mijn 3e strippenkaart volgemaakt. Ik ben al 3,5 maand elke week aan het BOOTYcamp-en. Behalve dan tijdens feestdagen en vakanties. Niet erg, want tijdens de vakantie fietste ik hopseflops een berg vol valse platjes op. Reken maar dat dat pittig was.

plank-1

Liep ik 3,5 maand geleden direct na een les kreupel omdat echt elk spiertje in m’n lichaam pijn deed, nu heb ik nauwelijks spierpijn meer. Stortte ik 3,5 maand geleden na 20 seconden planken ter aarde, nu hou ik een serie van 3 keer een minuut vol. Dacht ik 3,5 maand geleden nog dat ik het hele sporten nog geen maand vol zou houden, nu ga ik af en toe zelfs 2 keer per week BOOTYcampen. Dit alles is veel belangrijker dan die keer hyperventileren. Laat ik maar gewoon een beetje trots op mezelf zijn. Als ik daar tijdens het planken lig te shinen. Van het zweet op m’n gezicht natuurlijk.

 

Eén gedachte over “BOOTYcamp! – van sukkelen naar shinen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *