Esvaltaf: BOOTYcamp!

Als kind had ik er al een hekel aan. Aan sporten. Ik was zo iemand die bij teamsporten altijd als laatste gekozen werd. Ook individuele sporten gingen me niet goed af. Bij het wedstrijdzwemmen kwam ik altijd als laatste aan. Anderhalve baan na mijn voorganger. Met turnen was het niet veel beter. Ik zwierde niet elegant en kwam de bok niet over. Niet zo gek dat ik op latere leeftijd niet echt gemotiveerd was om iets aan beweging te doen. Tot drie weken geleden. Ik heb zowaar een sport gevonden die ik leuk vind: BOOTYcamp!

Het is niet zo dat ik als volwassene nooit gesport heb. Zo deed ik tijdens mijn studententijd in Wageningen een tijdje fanatiek aan aerobics. Samen met mijn buurjongen die me meesleepte. Zonder hem was ik zeker niet gegaan. In Utrecht heb ik bij twee verschillende sportscholen fitnesstraining gedaan en toen ik net in Rotterdam woonde, liep ik drie keer per week hard. Ik deed op maandagavond zelfs mee aan de Heldenrun over de Erasmusbrug en ik heb me kotsmisselijk gelopen tijdens de Bergrace by Night van Wageningen naar Rhenen. Die is 7,6 kilometer en ik had nooit meer dan 5 kilometer achter elkaar gelopen. Ik heb het gehaald, maar nooit enige euforie hierover gevoeld. Ik was alleen maar kapot en had het gevoel dat geen van mijn ingewanden nog op de goede plek lag.

Afvallen

Een aantal jaar geleden begon ik met afvallen. Ik was niet blij met m’n gewicht en in m’n familie komt diabetes voor. Ik wilde het risico op het krijgen van deze ziekte verminderen. 10 kilo viel ik af zonder te sporten. Na die 10 kilo stond ik stil. Ondanks dat ik het principe “minder calorieen opnemen dan verbruiken”  bleef aanhangen, ging er weinig meer af. M’n diëtiste had me al een paar keer streng toegesproken over het belang van beweging en ik besloot loopschoenen aan te trekken en te gaan hardlopen. Dat heb ik plichtsgetrouw ongeveer een jaar tot anderhalf jaar volgehouden. Tot m’n knieën er genoeg van hadden. Intensieve fysiotherapie hielp en als ik maar braaf mijn oefeningen bleef doen, kon ik wel door blijven lopen. En daar schortte het aan: mijn braafheid. Dus besloot ik voor de makkelijke weg te kiezen: stoppen met hardlopen. Echt treurig was ik er niet om. Die endorfinekick waar veel hardlopers het over hebben, heb ik nooit gehad.

BOOTYcamp!

Nu, weer een paar jaar later, ben ik nog steeds – of is het “wéér”? – bezig met afvallen. Ik ben tijdens mijn laatste reis naar Peru, in oktober 2013, 2 kilo aangekomen. Echt serieus, alcohol gaat zo hop, vanuit je bloedvaten in je vetcellen zitten. Ik zweer het je! Dat zijn geen grappen!
Terug in Nederland werd er minder gefeest en de alcoholconsumptie ging naar beneden. Mijn gewicht echter niet. Dat bleef stijgen. Beetje jammer. Vorige maand was ik het zat. Verdorie, ik weet hoe ik moet eten en wat ik moet doen om op gewicht te blijven of om af te vallen, waarom doe ik het dan niet? Dus hop, knop om en weer gezond en minder eten. Maar ik weet dat ik het daar alleen niet meer mee red en dus besloot ik iets, in mijn ogen verschrikkelijks: ik zou weer gaan sporten. Het werd BOOTYcamp! Tijdens de les werken we aan de conditie en aan het strakker maken van het lichaam. Op naar een mooie booty dus! Of zoals ik op een Engelse site las:

“Bootycamp: for the ladies who want to go from a fat ass to a bad ass.”

bigsm

Het is een wonder!

De BOOTYcamp!-les wordt op een minuut lopen van m’n huis gegeven, de trainer is enthousiast en mijn medesportievelingen zijn gezellig. Het is een gevarieerde les waarin we beginnen met buikspieroefeningen en vervolgens óf binnen een parcours afleggen met diverse oefeningen en daarna naar buiten gaan óf direct naar buiten gaan. Buiten doen we aan hardlopen afgewisseld met krachtoefeningen en rekken en strekken. Michael, de trainer, motiveert en houdt in de gaten of iedereen wel meekomt. Zo niet, dan sleept hij je er doorheen. Hiephoi, hiephoi, want het mij er doorheen slepen was zeker de eerste keer zwaar noodzakelijk.

Ik ben nu drie keer geweest en merkte afgelopen keer al duidelijk verbetering. Lees: ik liep minder hard te hijgen en ik kon nog lopen bij thuiskomt. Ik heb zelfs alweer zin in de volgende keer! De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Enne, als ik ooit een booty zoals op de foto heb, zijn jullie de eerste die het horen….eh….zien.

6 gedachten over “Esvaltaf: BOOTYcamp!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *