Dag lieve Joera

Terwijl ik dit typ ligt Pritt, een van mijn katten, tegen me aan geplakt op de bank. De herkomst van Pritts naam behoeft geen uitleg denk ik. Ik ben blij dat hij thuis was toen ik thuis kwam. Zo’n spinnend lijfje naast me en het bijbehorende aaien geeft me wat troost en rust. Vandaag hoorde ik dat Joera er niet meer is.

Joera die als pup bij mijn zus en zwager woonde, die daarna jaren bij m’n ouders woonde en sinds bijna een half jaar bij m’n vader. Joera die samen opgroeide met mijn oudste nichtje. Joera waarover mijn nichtje van vier vandaag zei: “Joera was mijn lieve hond.” En dat was ze. Een lieve hond. Nou ken ik bijna geen honden die niet lief zijn en áls ze niet lief zijn dan is er toch vaak iets mis gegaan met de opvoeding, bewust of onbewust. Maar Joera won een ieders hart. Zoals een Berner Sennen betaamt, was ze groot en ze was zo lief als dat ze groot was. Mensen waren in eerste instantie wel onder de indruk van haar, maar zodra ze tegen iemand aan kroop, was dat wel over. Dat deed ze graag: tegen je aan kruipen en knuffelen. Bij mij zat ze ook wel eens op schoot. Niet heel handig natuurlijk. Ongeveer 40 kilo hond op schoot, maar wel erg komisch.

Joera

Eigen willetje

Joera had oren, maar daar deed ze weinig mee. Behalve als er buiten knallen waren, zoals met oud & nieuw. Dan was ze panisch. En wist je dat ze die oren toch niet voor niets had. Ik herinner me de keer dat mijn moeder in het ziekenhuis lag en ik de honden, Joera en Spook, haar grote vriendin, uit ging laten in het bos. Mijn moeder liep bijna altijd hetzelfde rondje, maar ik wilde een langer rondje maken. Tot ik op een gegeven moment Joera niet meer zag. Ze ging altijd wel een beetje haar eigen gang in het bos, maar bleef toch altijd wel in de buurt. Niet die keer. Het ene moment zag ik haar nog, het andere moment kon ik haar nergens meer vinden. Paniek!! Het Schaffelaarse bos is niet heel groot, behalve als je naar een hond moet zoeken, dan is elk bos opeens groot. Gelukkig zag ik haar opeens in de verte lopen. Op haar dooie gemakje. Ik er achteraan en roepen, maar madame zat zo in haar eigen wereld en sukkelde gewoon verder. Ik was bang dat ze naar huis zou lopen en in haar eentje een drukke weg zou oversteken. Mijn angst was gelukkig ongegrond want ze zat netjes op me te wachten bij het laatste kruispunt in het bos. Een eigen willetje had ze.

Het is voorjaar en ik had graag nog een keer met haar willen gaan wandelen. De volgende keer dat ik in een bos wandel, wandel je in gedachten met me mee, Joera. Ik zal je missen.

foto 2 (13)

2 gedachten over “Dag lieve Joera

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *