Een rustige vrijdagavond?

Dat waren wel mijn plannen. Op zich heb ik het ook best rustig gehad…in de wachtkamer op de EHBO van het UMC en in de spreekkamer terwijl ik eerst op de geneeskunde-student aan het wachten was, daarna op de arts en daarna weer op de verpleging.

Hoe ik daar beland ben? Door een kattenbeet….en niet zo’n kleintje ook. Gelukkig niet mijn eigen kat, maar een oppaskat. Pols zit in een nat verband en ik heb voor 5 dagen antibiotica gehad….o ja, en ik moet rust houden met pols. Beet doet ook nog redelijk pijn nu ik zo aan het typen ben. Ik ga dus maar braaf mijn arm in de mitella wringen (een mitella!!! Veel te warm….) en op de bank hangen/in bed liggen. Later dit weekend zal ik jullie de rest vertellen.

Goed weekend!

Wat eraan vooraf ging: de kat in kwestie was net voordat vriendin Jolijn op vakantie ging uit het raam gesprongen. Op zich niet zo’n probleem, hij gaat dan altijd naar het oude huis en Jolijn haalt hem daar weer op. Probleem was dat hij nog geen zin had om met haar mee te gaan en ze hem niet kon vangen, maar wel het vliegtuig naar Barcelona moest halen. Mij gebeld, of ik kon proberen hem te pakken te krijgen, aangezien hij niet een week lang in deze hitte buiten kan zijn. Gisteravond was hij dus door de oude buren  gesignaleerd en ik ben er heen gegaan om te kijken of ik hem kon pakken. Helaas houdt Sansar, de kat, niet zo van andere mensen en al helemaal niet van vasthouden, dus toen ik hem bij zijn lurven greep, zag hij kans om mijn huid op meerdere plekken te doorboren met zijn tanden. Ik heb hem wel vastgehouden (hij was zo overdonderd, dat hij daarna niets meer heeft geprobeerd), we hebben hem in een kooitje geschoven en ik heb hem naar zijn huis gebracht. Ik heb de beet wel direct proberen uit te spoelen, maar het probleem met kattenbeten is dat ze een steekkanaaltje maken wat vrij snel weer sluit, bacteriën achter latend in het kanaal. In het ziekenhuis waar ik was, is het protocol in principe om de wondjes open te leggen, zodat de rotzooi eruit kan, maar ik zag dat niet zo zitten aan de binnenkant van mijn pols en we hebben besloten dat een antibioticakuur en natverband genoeg is op dit moment. Ik hou het gewoon goed in de gaten en als het meer gaat ontsteken, trek ik aan de bel en leggen ze het alsnog open.

Momenteel heb ik er niet veel last van, alleen maar wanneer ik stiekem mijn pols gebruik (zoals nu 😉 ). Ik ga dus maar weer even een boekje lezen….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *